We will return…..
Dat is na vijf dagen Siem Reap wel duidelijk.
Wij zullen deze stad en dit land zeker weer bezoeken. Wat een geweldige en fantastische plek. Na een oké nachtrust maken wij ons op om het ontbijt te nuttigen. Ik kan geen fruit meer zien en ook aan eten moet ik even niet denken, dus ik sla vriendelijk over. Dit geeft wel wat gefronste wenkbrauwen bij de staf.
Een potje thee is voor deze ochtend wel voldoende. Margot laat zich het ontbijt wel goed smaken. Bij het vertrek uit het hotel worden wij door het zowat voltallige personeel uitgezwaaid en met een “gift” omhangen 😊.
Gisteren op de terugweg vanuit het drijvende dorp had onze tuktukchauffeur het meer dan briljante idee om een alternatieve route te nemen naar onze plaats van bestemming. Ik zal geen Haagse termen gebruiken om te zeggen wat ik van dit idee vond. Onze vriend had zonder dollen “Niersteenvergruizer Road” gevonden en die was, laten wij zeggen, 15 kilometer lang. Dat is in een tuktuk lang en uhhh… niet zo comfortabel. Onze vriend riep dat de weg vorige maand nog prima was.
Yeah right.
Op zijn vraag of wij in Nederland ook zulke wegen hadden, durfde ik eigenlijk niet toe te geven dat wij die wel hebben, maar geen tuktuk.
Een bulderlach konden wij dan ook niet onderdrukken.
Als wij het dan toch hebben over infrastructuur: de weg naar het vliegveld is een ontzettend lange en eindeloze strook asfalt, wel zo glad als een biljartlaken.
Wij vonden het een goed idee om met de tuktuk naar het vliegveld te gaan.
Onderweg kwamen wij erachter dat niet velen ons dat nadoen.
Logisch? Ik vind van niet. :-)
Bij aankomst op het vliegveld — overigens gewoon een internationaal vliegveld — is het leeg. Onze tuktuk is het enige vervoersmiddel dat er staat en wij zijn de enige mensen die de koffers op een trolley laden. Niemand. Surrealistisch.
Dit hebben wij nog niet eerder in Zuidoost-Azië meegemaakt.
Bij de balie staan zeg vijf mensen netjes in een rij om ons “af te handelen”. Koffers ingeleverd en wij worden snel teruggeroepen. Iets gevonden in mijn koffer.
Of ik een aansteker in mijn koffer heb. Zeker, want ik mag dat ding niet in mijn handbagage hebben omdat de vorige keer iemand dacht dat ik daar dan een Boeing 737 ging aansteken. Nou, drie man naar die aansteker kijken. Moeilijk, moeilijk…
En oeehhiii, hij was wel sterk. Ik laat mijn sigaren zien waarvoor dat ding is.
Nou, een dame hakt de knoop door…
Doei aansteker.
Grrrrrr. Ying yang, ying yang.
Hierbij wil ik dan ook graag een crowdfundingsactie opzetten.
Ik wil een nieuwe sigarenaansteker en dat is geen goedkope onderneming. :-)
Achter de security en douane is het stil. Wel wat mensen, maar die zitten op onze vlucht. Met een man of dertig heb je het dan echt wel gehad. Boarden gaat als een dolle en zelfs een kwartier voor vertrektijd gaat het vliegtuig de lucht in.
Misschien iemand van Schiphel hier een keertje komen kijken? Waar ik de vorige keer enthousiast was over het eten, moet ik helaas toegeven: Dit keer is het bah.
Wie heeft bedacht dat ik op een vlucht van Siem Reap naar Bangkok iets Europees moet worden geserveerd? Nahhhh. De stewardess zegt dat het een stukje vis is.
Ik geloof haar maar en doe het bakje dicht.
Hoe anders is het op het vliegveld van Bangkok. Wat een drukte en wat een gekrioel van mensen. This is how we know it.
Alles gaat redelijk snel en wij vinden de weg naar de auto voor de rit naar het hotel.
Het hotel waar wij nu verblijven is Riva Surya, direct aan de rivier.
Het leuke is dat wij, zeg even zes jaar geleden, nog geen 100 meter hiervandaan ook in een hotel verbleven.
Bekend terrein dus, zou je zeggen.
Bangkok is in deze zes jaar wel heel erg veranderd. Nog niet eens qua uiterlijk, maar de regelgeving is op veel gebieden toch wel veranderd.
Het is ook wel heel even landen na ons verblijf in ons paradijsje in Siem Reap.
Prima hotel, heerlijke kamer, maar tja…
Het is anders.
Klagen doen we niet, maar wij hebben wel heel even nodig om te aarden en onze plek weer te vinden.
Even een drankje en wat kleins gegeten.
Tijdens het nemen van een borreltje worden wij aangesproken door een Cypriotische jongeman.
Hij ziet ons een sigaar roken en binnen een split second vertelt hij dat hij net is gescheiden en nu de wereld over reist.
Uhhhh…
Ik dacht nog: elkaar even niet opzoeken was misschien ook een mogelijkheid geweest.
Maar nee, gelijk het andere uiterste.
De wereld over.
Nou, wij spreken dit “puppy” toe dat het wel weer goed komt en dat hij echt wel weer iemand tegenkomt.
Ik roep nog: “Twee keer scheiden kan ook hè!?”
Ik zie niet dat hij daar erg van opknapt. :-)
Daarna druipt hij rustig af.
Op naar een andere vis in de vijver.
Morgen pakken wij de draad weer op en gaan de boel eens verkennen. Nu even op ons balkon. Water kijken en de bootjes.
Dan de muziek.
Vandaag wordt die verzorgd door een wel heel erg geweldig bandje:
Mr. Big.
Deze band heeft een meesterbassist en meester-gitarist in de opstelling en heeft natuurlijk zelfs een hitje in Nederland gehad. Vandaag “Never Say Never”, van het livealbum The BIG Finish Live. Kwaliteit ten top.
Morgen op ons gemak maar eens de buurt verkennen.
Geen wekker.
Geen agenda….
Ohh heerlijk.
Tot morgen.
Heb elkaar lief en ben heel lief voor elkaar.
Opmerkingen