Totale rust…….

Vanaf het wakker worden vandaag zag het ernaar uit dat deze dag een volledige rustdag zou worden. Zeg maar onze zondag op een willekeurige maandag. Ergens in Bali.

Het is een heerlijk gevoel om “gewoon” niets te moeten, maar ook een gek gevoel. Zeker voor ons. Altijd wel in de weer en altijd wel bezig, maar dan elkaar aankijken en schouderophalend: “En nu?”

Wij zijn direct de dag na de bruiloft van Soof en Leo vertrokken. De dagen ervoor stonden natuurlijk in het teken van nog de nodige dingen regelen. Dan het feest, geweldig, thuiskomen en dan “full stop”. Koffers stonden klaar en dan sta je op Schiphel.

Voordat je het goed in de gaten hebt, ben je in Bangkok. Langs een snelweg, eerste biertje, springroll, massage en zijn wij waar wij al een tijdje naar uit hebben gekeken. Wij zijn er.

Voor de eerste keer Siem Reap. Veel over gehoord en het beantwoordt aan al onze verwachtingen. En als ik zo wat terugkijk, ben ik vooral heel blij dat ik Angkor Wat met mijn eigen ogen heb gezien. Zo’n plek waarvan je vooraf denkt te weten wat je gaat zien, totdat je er daadwerkelijk staat.

Welke malloten laten zich nou met een tuk-tuk naar het vliegveld van Siem Reap terugbrengen? Nou, wij dus. Wat een ervaring.

Terugkomen in Bangkok en dan toch ervaren dat er een hoop verandert. Daarmee is niet iedere verandering een verbetering. ICONSIAM is het ene uiterste, onderhandelen, als ik daarvan mag spreken, met de tuk-tukchauffeur het andere. “Ohhh, 350 Baht is ok.” :-). Een foodtour die meer leek op: wie verzuipt er eerst? Ik heb mijn schoenen gewoon moeten föhnen voor de volgende dag.

Bali voldoet vanaf het eerste moment aan onze verwachtingen en ook aan onze hoop. Hopen dat het weer zo leuk en mooi gaat zijn als de eerste keer. Bali voelt als het weerzien met een goede vriend. Het zien van de fysieke plekken is ontzettend gaaf, maar wat ze bij je oproepen is misschien nog wel mooier.

De warung in Ubud. Weer in die tuin zitten. Hetzelfde eten bestellen. Elkaar aankijken en eigenlijk niets hoeven zeggen. Sommige plekken veranderen niet. Alleen de herinneringen worden groter.

Nou ja, de boottrip van gisteren mag best worden gewist :-) als herinnering. Had ik daar de boot van onze Balinese kapitein bijna een andere kleur gegeven. Ook deze herinnering zal mij in ieder geval lang bijblijven.

Op de terugweg van het ontbijt lopen wij terug naar de villa. Het is uhhh… zeg gerust heuvelachtig. Vanuit mijn ooghoek zie ik een geelgekleurde slang, een meter of 1,5, de weg overschieten. Margot ziet niks, dus ik denk: mondje toe en geen slapende hondjes wakker maken.

Wat gebeurt er? Mijn vrouw gaat staan uitpuffen naast de boom waar de slang net naar binnen gleed. Dus ik spoor mijn vrouw aan ergens anders te gaan staan, zonder gelijk prijs te geven wat daar dan is.

Geïrriteerd: “Waarom? Laat mij even.”

“Ja schat, loop maar even door, want daar ligt een anaconda op je te wachten.”

Toen ging het vervolg snel :-). Vanaf dat moment is de shuttle wel het vervoersmiddel geworden. Geen idee waarom.

Ons laatste maal gebruiken wij in het Indonesische restaurant hier. Zelfs een laatste zonsondergang is ons gegund.

Morgen is een reisdag. Eddie staat rond 10 uur klaar om ons naar Candidasa te brengen. Making new memories.

Moet ik morgen alleen niet vergeten om met zwembroek het zwembad in te springen :-). Morgen wordt delen.

Bij dit soort overdenkingen hoort muziek. Niet zomaar een bandje, nee. De band is Europe. Niet gelijk gaan aftellen, want dat nummer is het zeker niet. Nummer is “More Than Meets the Eye”. Neem de liveversie van het album Live! at Shepherd’s Bush, London uit 2011. Enjoy.

Ben lief voor elkaar en heb elkaar lief.