Verkeer en regels……

Wij zijn vroeg wakker op deze reisdag, geen idee waarom. Gordijnen open en voor de laatste keer genieten van dit geweldig mooie uitzicht. Langzaam bijkomen met een kop thee en de Balinese zon over ons heen laten komen. Van deze plek nemen wij afscheid, maar we gaan zeker terugkomen.

Sjokken naar het restaurant voor ons ontbijtje en ook daar kunnen wij uitkijken over de zee en de bloemenzee voor ons. De dag kan slechter beginnen. Grote vriend Eddie wacht netjes op ons, uitchecken en op naar de nieuwe plek.

Er loopt over de noordkant van Bali een tweebaansweg, dat wordt onze hoofdroute van vandaag. Deze weg trekt door steden, langs dorpen, parallel aan de zee en alles speelt zich wel een beetje af aan deze weg.

Scooters, brommers, motoren, auto’s, vrachtwagens, een verdwaald paard en wagen, alles beweegt zich, soms met gevaar voor eigen leven, over deze weg. Het is werkelijk fascinerend om te zien dat alles goed gaat. Of net niet verkeerd.

Regels in het verkeer heb ik niet kunnen ontdekken, maar daarom is ook niemand boos als er iets gebeurt. Ik zie geen boze gezichten, ik zie geen vingers die op wat voor manier dan ook worden opgestoken. En Eddie, die ons inmiddels al wat kilometers over Bali heeft vervoerd, heb ik nog nooit iets horen zeggen of zelfs zijn ademhaling zien veranderen bij een net-goed-situatie.

En vergeet niet, aan deze weg zitten scholen. Zowel middelbare scholen als scholen voor de kleinste kabouters, restaurants en winkels. Laten ze nou juist in dit deel van de wereld niet doen aan het neerleggen van een stoep waar je enigszins veilig overheen kan. Je zet toch mooi iedere dag je leven op het spel.

Met open mond zitten wij te kijken wat er zo allemaal vervoerd wordt. Enorme hoeveelheden karton, eieren — als die gast valt heb je de grootste omelet van Bali — kippen, kokosnoten en bananen. En alles op een scooter. Kijk, zo kan het dus ook.

En…. telefoon in de hand of aan het oor? Wat is het probleem precies?

Vanwege het tijdsverschil hebben wij Prinsjesdag en de troonrede al gezien. De plannen van kleine Robbie, in een veel te groot pakkie, worden door grote Willem voorgelezen. Huhhh, ik zie wat lezers denken…. dat kan toch niet? Nee, klopt. Maar ik vond hem wel leuk.

Uiteindelijk komen wij bij Hotel Genggong. Wow, wat een uitzicht op zee. Gek veel dichter kan je een hotel niet aan zee bouwen. Wederom een prachtige kamer en heerlijke zeewind, frisse lucht en zeelucht. Hier kunnen wij heel, heel best de aankomende dagen verblijven….

Koffers op de kamer en even relaxen, de boel verkennen. Dat lukt binnen tien minuten vrij aardig. De lunch voor morgen, avondeten voor morgen en overmorgen ook…. en dan heb ik alleen nog maar om mij heen gekeken hoe groen en mooi het hier is.

Vanavond was er ook iets aan het strand geboekt. Bij aankomst blijkt het een bouwput eerste klas. We kijken elkaar aan: “No way.” Wij bedanken de vriendelijke ober en gaan op zoek.

Uit het restaurant komt een stel dat er ook de brui aan heeft gegeven. Maar die weten nog wel een leuk restaurant. Of wij meerijden? Tien minuten later staan wij naast ons hotel…. heerlijk gegeten. Natafelen met de dame en heer. Soms gebeuren gewoon dingen. Omarm het.

Pure Southern rock vandaag als muzikale ondersteuning. Band: Molly Hatchet. Nummer: “Flirtin’ with Disaster”. Album Flirtin’ with Disaster - Live, uitgebracht in 2007.

Ben lief voor elkaar en heb elkaar lief.