If it isn’t broken, don’t fix it….

Na de eerste nacht in Bangkok worden wij rustig wakker.

Geen wekker, geen direct: ga jij douchen of ik. Nee, eerst rustig een kopje thee en even op het balkon zitten, naar de rivier en de bezigheden daar kijken. En op aarde komen na een redelijke nachtrust. Alles even als een spons absorberen wat er allemaal om ons heen gebeurt. De kamer is groot en prima, ruimte zat. Prima badkamer en ook de douche is prima om die grijze pruik te kunnen wassen. Zo, kopje thee op het ruime balkon. Daar lopen geen mensen langs die gelijk allemaal “goodmorning” tegen je zeggen.

Even relax.

Ontbijt is ok en nemen wij lekker eventjes buiten met een briesje. Welkom kopje thee, langzaam komt dan Bangkok tot ons. Wat gaan wij vandaag eens doen? Wandelingetje, dat moet gaan lukken. Chat en Google werken mee. Stukje lopen langs de rivier, dat gaat prima, maar dan richting de hoofdweg. Damn, dan is het toch wel warm, wat een understatement is. Google en chat vinden het nodig om ons steeds een andere weg op te sturen.

Kort overleg…..Taxi.

“Wij willen graag naar punt A.” Wat heerlijk, een airco aan en een ritje naar Santa Cruz Church aan de andere kant van de rivier. Daar slenteren wij weer langs de rivier Stoppen bij een geweldig klein zaakje. Zaken gaan vast goed, want dit is alleen in het weekend open. Wij maken de wandeling af.

Tijd om weer richting hotel te gaan. Ik hoor in mijn linker oor dat een massage wel heel erg nodig is. Hmmm ok Wij besluiten de tuktuk te nemen Heeft u ooit onderhandeld waar u heen wilt met vier chauffeurs die werkelijk geen idee hebben waar je in godsnaam heen wilt? Zelfs plaatjes zijn lastig….Maar één durft het aan. Hij brengt ons voor 200 baht naar ons hotel. Ok, deal. Wij zijn de rivier nog niet over of hij stopt bij een paar andere tuktukchauffeurs om onze telefoon nog eens te laten zien. Waar moeten wij nu toch in godsnaam heen? In een paar woorden en met buldergelach weet onze chauffeur waar hij moet zijn. Waar de prijs dan ooit op gebaseerd is? Ik laat het…… Geef de oude baas nog wat extra’s als wij inderdaad voor de deur van ons hotel staan. Bravo.

Wij maken een klein ommetje in de buurt van ons hotel. Het is voor de kenners drie keer struikelen van Khao San Road. Wij nemen wat kleins te eten, want vanavond staat er een foodtour op het programma. Met tuktuk. :-). En ja hoor…. Massagesalons….Hoeveel wilt u er hebben? Margot naar binnen en ik door naar het hotel. Even in de welkome wind zitten. :-) Vanmorgen zitten wij eens even wat herinneringen op te halen.

Er is best wat veranderd in zes jaar. Die constatering hebben wij gisteren al gedaan. Nu probeert de stad “hip en happening” te zijn. Ik hoor mijn partner al knarsetanden…. Ik zelf ben niet hip en ik ben al helemaal niet happening. Laat happening maar een deurtje verder gaan. Ja, ik weet het, dingen en steden evolueren. Dat is prima.Maar niet iedere evolutie is toch gelukt??

Als wij zo om ons heen kijken, zien wij echt wel voorbeelden van evolutie waar iets aan ontbreekt of die zelfs tot mislukkeling bestempeld mogen worden. Bangkok was geweldig en is dat nog steeds, maar helaas is er in de evolutie iets niet helemaal goed gegaan. Dan maar de titel van dit verhaal.

Vanavond foodtour….

En ja, dit keer hebben wij een tour geboekt voor “gevorderden”. Dus geen bloemenmarkt, geen plekken waar toeristen komen. Wij hebben er zin in. Ergens om 16:30 uur verzamelen. Ik zeg verzamelen, maar wij zijn er. :-)

Wij gaan met een gids en een tuktuk van start. Rivier over en naar de locals. Na een tijdje rijden komen wij bij een plekje om koffie te drinken aan een zijtak van de rivier. Wij lopen binnen en er komt een geur ons tegemoet….Blijkt het ook een kleine fabriek te zijn die nog ambachtelijk sojasaus maakt. De potten met sojabonen staan in de volle zon te fermenteren. Briljant om dit een keer live te zien.  Koop ook twee verschillende flessen. 60 baht en klaar ben je. Krijgen ook koffie met soja en thee met soja…..Je gelooft het niet, maar het smaakt top. Koffie iets beter dan de thee. Voor mij is met dit fabriekje de tour al geslaagd…..

Als ik toch eens wist op dat moment.

Daarna gaan wij richting station en daar zit onder de brug — echt — een zaakje waar wij gegrilde eend, varkensnek en papayasalade krijgen. Varkensnek is top. Papayasalade is voor Margot te pittig, maar de eend…. Wooowww. Ze hebben werkelijk alles van dat beest erdoorheen gehaald. Dus wij komen de nodige stukjes tegen. Oogjes dicht en beeld maar in.

Gelukkig zijn wij kleine eters. :-). Ook nog even snel van tafel wisselen, want in de onze lag een halve rat. Dat is een aanbeveling van het restaurant. Goed, op naar de volgende.

Wist ik maar wat ik nu wist.

IJsje. Prima. Kokosroomijs met daarover en doorheen een rauw….ei. U zegt? Ja, lees maar terug. Rauw eigeel. De textuur van eigeel, om te griezelen…. Uitsmijter, zachtgekookt ei…. Grotere straf is er niet. Bakje snel weg….

Terug naar de tuktuk. Wij gaan naar een tempel. Ik heb mijn laatste stukje been nog niet in de tuktuk en het gaat regenen. En ik bedoel regenen…. Er is geen houden aan. Wij proberen de tuktuk nog waterdicht te krijgen. Zeiknat. Er worden poncho’s geregeld. Het staat mij nog beter dan een koeienpak, dus ik kan het hebben. Door deze moesson proberen wij de tempel te bereiken. Het is inmiddels een floating tuktuk en nadat een vrachtwagen ons inhaalt en daarmee zoveel water de tuktuk inspoelt dat het zo over mijn belienerworstje loopt, staan wij blank. Ik zie op de punt van de tuktuk Céline Dion zingen en alles is zeiknat. Bij de tempel gekomen zijn wij zo nat…. Dit gaat hem niet meer worden.

We call it a day.

Nemen netjes afscheid van de gids en de tuktuk brengt ons naar het hotel, want er is geen Grab meer te krijgen. Noppes. Bij het hotel alles uit. Als we weer droog genoeg zijn, op naar Khao San Road voor een drankje. Ja, dit was een 5 sterren ervaring. Niet voor het eten, maar voor het verhaal.

En ik zal het u zeggen: Alles is waar. Echt.

Voor vandaag de muziek….

Weer een onontdekt pareltje….. Geloof deze grijs langharige Hagenees nou eens. Band: Harem Scarem. Nummer: “Change Comes Around”. Neem de liveversie van het album Live at the Phoenix uit 2015. Het vakmanschap spat eraf. Gewoon even stilzitten en dit nummer tot je nemen. Er zit zoveel Queen in verweven, om kippenvel van te krijgen.

Dank nog iedereen voor de vele stortingen voor mijn nieuwe sigarenaansteker.

NOT.

Niemand.

Ben lief voor elkaar en heb elkaar lief.

#HelpRobinPlantAanVuur 🔥