Het leggen van een fundament, zodat daarna kan worden doorgebouwd…

Als liefhebber van hardrock en metal heb ik me weleens afgevraagd waar een band nu écht ontstaat.

Niet tijdens een concert. Niet wanneer een nieuw album uitkomt. En eerlijk gezegd ook niet in de studio.

Volgens mij ontstaat een band in de repetitieruimte.

Daar waar een nieuw nummer voor het eerst wordt gespeeld. Waar een drummer zegt: "Dit tempo voelt niet goed." Waar een gitarist besluit een riff compleet om te gooien. Waar iemand het aandurft om te zeggen: "Volgens mij kunnen we dit beter." Niet omdat het slecht is, maar omdat iedereen hetzelfde doel heeft: een beter nummer.

De afgelopen maanden moest ik daar regelmatig aan denken.

Niet omdat ik in een repetitieruimte stond.

Maar omdat ik samen met een team bezig ben om een fundament neer te leggen.

Een nieuw team bouwen terwijl het dagelijkse werk gewoon doorgaat, is soms best een uitdaging. Processen moeten worden ingericht. Werkafspraken moeten ontstaan. Vertrouwen moet groeien. En ondertussen verwacht de organisatie gewoon dat het werk doorgaat.

Misschien is dat wel de grootste overeenkomst met een band.

Je kunt pas echt muziek maken als je eerst naar elkaar leert luisteren.

Afgelopen week keken we samen terug op de afgelopen periode. Wat mij daarbij opviel, was niet de lijst met verbeterpunten.

Wat mij opviel, was het gesprek.

Er werd gelachen.

Er werd eerlijk gesproken.

Mensen durfden elkaar uit te dagen zonder dat het persoonlijk werd.

Er werd gesproken over eigenaarschap, verantwoordelijkheid en samenwerken.

En ergens tijdens dat gesprek realiseerde ik me iets.

Een paar maanden geleden hadden we het vooral over mijn werk.

Nu ging het steeds vaker over ons werk.

Misschien is dát wel het moment waarop een groep collega's langzaam een team begint te worden.

Zijn we er al?

Nee.

En eerlijk gezegd hoop ik dat we dat gevoel nog lang vasthouden.

Want een band die denkt dat hij klaar is......stopt met luisteren.

Dat geldt volgens mij net zo goed voor een team.

En misschien is dát wel waarom ik dit vak zo mooi vind.

Niet omdat processen op orde komen.

Niet omdat afspraken worden gemaakt.

Maar omdat ik energie krijg van het moment waarop mensen ontdekken dat ze samen beter zijn dan alleen.

Dat fundament doet me denken aan KISS.

Niet omdat ze vanaf dag één succesvol waren.

Integendeel.

De eerste drie studioalbums verkochten matig en platenmaatschappij Casablanca Records verkeerde financieel in zwaar weer. Toch bleef de band bouwen. Niet aan hits, maar aan hun live-reputatie. Avond na avond stonden ze op het podium en ontstond er iets wat je niet op een studioalbum terug hoorde.

Dat fundament bleek uiteindelijk goud waard.

Toen Casablanca besloot een livealbum uit te brengen, gebeurde er iets bijzonders.

Alive! werd een enorm succes en betekende de definitieve doorbraak van KISS.

Niet omdat dat album uit de lucht kwam vallen.

Maar omdat er jarenlang was gebouwd aan iets wat toen pas zichtbaar werd.

Misschien werkt dat met teams precies hetzelfde.

Je ziet niet iedere dag resultaat.

Soms voelt het alsof je vooral bezig bent met oefenen, afstemmen en verbeteren.

Totdat je op een dag terugkijkt en beseft dat het fundament er ongemerkt is komen te liggen.

En als dat gebeurt......is de repetitieruimte misschien wel de mooiste plek die er bestaat.

"Een goed fundament is fundamenteel 😉"

🎵 Steel Stories Luistertip

KISS – Detroit Rock City (Alive II)

Niet omdat dit de grootste hit van KISS is.

Maar omdat je in deze uitvoering hoort wat er kan ontstaan wanneer een band jarenlang aan hetzelfde fundament heeft gebouwd.

Zet de speakers op standje burenruzie en laat je voor even meenemen naar 1977.