Goodbye Bangkok, for now….

Vanmorgen ging de wekker. Ja, die moesten wij zetten. Om 06:00 uur…

Ik zie wenkbrauwen fronzen. Siem Reap is een internationale vlucht hier in Azië en dan moet je wel minimaal drie uur van tevoren aanwezig zijn. Gisteravond waren wij nog heilig in de veronderstelling dat een wekker echt niet nodig was… dan komen wij zo lekker in het ritme.

Nou, een van ons dacht vanmorgen dat het geluid uit de hoek van de kamer wel lang en irritant begon te worden…Was de wekker al een minuut of acht. Dus zonder wekker, raadt u het al…geen Siem Reap op tijd. Althans.

Snel een ontbijt nuttigen, koffers klaar, shuttlebus en karren naar het vliegveld.

De rit naar het vliegveld is een minuut of tien, maar het is druk.

Er komt een kleine gedachte bij mij boven. Was er nou toch wat met een straat die Hormuz heette? Die was toch dicht en nu hadden wij toch allemaal problemen? Iets met olie, benzine en oh oh, wat is het moeilijk en lastig. Ik help u even…De rit naar het vliegveld kost 100 baht. Dat is 2,36 euro. Mag ik optekenen dat je in ons prachtige landje daar nog geen benzine voor hebt? En ik heb hier echt nog niemand zien klagen. Versta het toch niet.

Kopje thee en kopje koffie op het vliegveld. Wat een ruimte en wat relaxed gaat het er aan toe. Wij checken in met een man of dertig… om daarna naar een doodskist met propeller te bewegen. Hmmm… dit had ik niet bedacht. Vlucht van pak hem beet… een uurtje. Ben je in Siem Reap. Andere wereld?  Nee… Mooie wereld, ja. Eerste keer Cambodja… en wat een mooi land.  En de mensen: vriendelijk, behulpzaam, lachen en in ieder opzicht servicegericht. Ja, ik weet het, daar komt altijd geld bij kijken, maar het voelt oprecht. Ik ken plaatsen waar het om hetzelfde draait en toch heel anders voelt.  Siem Reap centrum is leuk, gezellig en…kneuterig. Heerlijk om oude en nieuwe vrienden te zien. Gesprekken, herinneringen, oud en nieuw…Top.

De dag verloopt ook regenachtig… Uhh, zacht uitgedrukt…“Here Comes the Rain Again” van Eurythmics. Neem de versie van het album Live 1983–1989. Hoogtijdagen van de band. Eigenlijk een zachte dood gestorven.

Morgen even de wekker. Geen rennen, geen vliegen…

Heb elkaar lief en wees lief voor elkaar.