Geloven…..

Inmiddels bekend ben ik “werkzoekende” en “in between jobs” en dat betekend brieven schrijven, CV aanpassen, LinkedIn up to date brengen en veel pagina’s afzoeken naar vacatures die passen of lijken te passen. Daar gaat verdomd veel werk in zitten en levert toch ook echt hier en daar onzekerheid en frustratie op, dar ga ik niet om liegen. Onzekerheid hoor ik u denken en zeggen? Dan zie ik gelijk een aantal gezichten die denken “heb jij wel eens gezien hoe je eruit ziet?”. Daar moet je onzeker van worden 😊. Point taken.

Om maar een klein inzicht te geven hoe het er tegenwoordig aan toe gaat. Ik ga op gesprek bij een middelgroot bedrijf na binnen 3 dagen te zijn teruggebeld na het indienen van mijn motivatiebrief en CV. Dat is positief. Het bedrijf (ik ga  de naam niet noemen want het blog is open en dat is niet heel netjes) bevindt zich in Leidschenveen en kijkt uit op de prachtige A4 richting 020. Ik ben een openbaarvervoer reiziger (ik heb een rijbewijs maar ik vind aan autorijden helemaal niets en eerlijk is eerlijk ik ben geen Max Verstappen) dus ik ben iets te vroeg en neen plaats in een kamer die op deze A4 uitkijkt. In die tijd kijk ik om mij heen en bekruipt mij het gevoel “wat doe ik hier eigenlijk?”. Ik vind het pand niks, de omgeving niks en ik voel mij niet op het gemak. Ik sta op het punt om weg te lopen maar op het laatste moment blijf ik zitten en ga het gesprek toch aan. Mijn gesprekspartners komen binnen en het voorstelrondje begint. De dame en heer stellen zich voor en de leeftijd van beide is 33 jaar. Ik had hun vader makkelijk kunnen zijn. Gesprek is verder prima en na een uren ronde wij de boel af.

Na 2 dagen word ik gebeld door de recruiter (een van de gesprekspartners) met wat uitleg waarom ik het niet ben geworden (pffiieewww een opluchting van mijn kant). Volgens deze jongeman ben ik een verandermanager (klopt daar werk ik de laatste 25 jaar in) en een ervaren teammanager (klopt ook) maar mijn salaris daar waren ze toch wel van geschrokken. Kijk beste vriend ik ben net als whisky, cognac, wijn, kaas en sommige sigaren hoe langer ik lig hoe leuker en beter ik word en daarmee (veel) duurder (daarom breng ik zoveel ervaring mee 😉). Ik bedank de beste jonge man voor zijn uitleg en zeg hem dat ik het helemaal begrijp (not).

Dan maar op naar de muziek, vandaag is dat de geweldige band Journey. Eind jaren 70 en begin jaren 80 was dit een enorm grote band in America. Honkbal/Foodbalstadions makkelijk uitverkopen, echt een mega band. Ze bestaan nog steeds wel al is het in een andere bezetting en wat minder groot maar wel nog een naam aan de andere kant van de oceaan. Het nummer is “Don’t stop Believing” een klassieker. Neem de live versie van het album “Live in Houston 1981: The Escape Tour”. Een band in absolute topvorm en muzikaal op de top van het kunnen. Dit nummer is natuurlijk ook legendarisch om het feit dat het nummer speelt in de aller laatste scene van The Sopranos (de aller beste tv serie).

Waarom niet stoppen met geloven? Nou omdat ik na 2 hele goede gesprekken een nieuwe baan heb. Ik ga einde van de maand starten bij het COA in Den Haag. Weg alle onzekerheid en speuren op het internet naar een mooie vacature. Ik ben daar na de gesprekken volgens mij helemaal op mijn plek.

Heb elkaar lief en ben heel lief voor elkaar.