Criss Oliva en teamontwikkeling: waarom de belangrijkste mensen niet altijd de meest zichtbare zijn……..

Ach ach lieve lezers wat heb ik gefaald. Nog zo beloofd om regelmatig een blog te posten en op zoek te gaan naar een ritme. Nou daar is dus helemaal niets van terecht gekomen, lekker dan. Ik ga niet weer mijn excuses aanbieden of iets verzinnen daar dit dan allemaal door gekomen zou zijn. Ik verschuil mij niet, ik ben tenslotte geen politicus 😊en zit niet bij de D66 (sorry 😉).

Dan de titel van het blog, ik zie hier en daar een wenkbrauw fronzen. Niet nodig, ik ben (nog) niet gek geworden ik ga het verband rustig vertellen. Op de eerste plaats wie is Criss Oliva? De beste man was de gitarist van zeker een van mijn favoriete metalbands ooit, te weten Savatage. Als gitarist (net als de band) ondergewaardeerd en misschien wel onbekend (alleen bij echte metalheads bekend). John Oliva was de zanger van de band en deze 2 eenheid heeft door de jaren heen voor geweldige albums gezorgd. Tot grote bekendheid heeft Savatage het niet gehaald. Criss is overleden, door een auto  ongeluk in 1993. Dronken tegenligger heeft de auto waarin hij zat frontaal geraakt na bezoek aan een festival. Groot gemis voor de liefhebbers van de gitarist maar ook van de band. Later wordt in Amerika wel Trans-Siberian Orchestra heel groot. Deze band komt muzikaal voort uit Savatage en het uit brein de producer (Paul O’Neil) van Savatage. In de maanden november tot en met half januari trekt zo wel aan de oostkust als aan de westkust uitverkochte zalen. Bekijk dit spektakel, want dat is het echt, eens op Youtube.

Waarom ben ik nu aan het wauwelen over Savatage hoor ik u vragen. Nou simpel. De muziek heeft de tand des tijds meer dan doorstaan. De kwaliteit van de albums, het spelplezier, het vakmanschap, alles staat nog als een huis. Na al die jaren en misschien is het wel beter geworden door de tijd heen en hoor ik nog steeds kleine dingen waar ik blij van word.

Misschien is dat ook wel wat ik de laatste weken weer heb herontdekt. Ik ben wat jaartje ouder heb veel gezien en ervaring. Waar word ik nu blij van?  Ik kan nu al mijn energie kwijt in het faciliteren van teams, ontwikkelen van individuen binnen het team en het laten groeien van de volwassenheid binnen de teams. Hierbij gebruiken van management als een tool en niet de functie. Manager als functie is zeker niet altijd leuk en onderdelen er van al helemaal niet maar als ik management als een tool kan inzetten is er volgens mij niets leukers.

Een goede frontman weet de band in de spotlights te zetten en daardoor te laten groeien. Criss Oliva was geen bekendheid als Eddie van Halen. Criss Oliva stond niet altijd in de spotlights. Maar zonder Criss was Savatage geen Savatage. Zijn kracht zat in vakmanschap, emotie en het beter maken van het geheel. Uhhhhh dat klinkt heel herkenbaar 😉.

In organisaties kijken we vaak naar de zichtbare mensen. De manager. De directeur. Degene die het woord voert. Maar de beste teams die ik heb meegemaakt werden niet gedragen door de meest zichtbare mensen. Ze werden gedragen door vakmensen. Door mensen die anderen beter maakten. Door mensen die de kwaliteit van het geheel verhoogden zonder daar voortdurend erkenning voor te vragen.

Dan toch een muzikale brug. Zet/stream het album “Ghost to the Ruins” – A Tribute to Criss Oliva even op. De nummers van dit album zijn allemaal opgenomen in 1990 en daarmee tonen ze aan dat kwaliteit altijd boven komt drijven. Neem het nummer When the Crowds Are Gone zet de versterker iets harder en de eerste klanken van een piano komen binnen kort gevolgd door de tonen uit de gitaar van Criss. Laat je meevoeren door deze meeslepende ballad. Als dit geen team is dat samenwerkt en daardoor tot grote hoogte stijgt dan weet ik het ook niet meer.

Criss Oliva kreeg nooit de bekendheid van sommige van zijn tijdgenoten, maar zijn invloed is ruim dertig jaar later nog steeds hoorbaar. Dat zegt misschien wel alles. Misschien zijn de belangrijkste mensen in een band niet altijd de meest zichtbare. Dat zou ook wel eens voor teams kunnen gelden. Als je goed kijkt zie je overal Criss Oliva's rondlopen. Mensen die niet op de voorgrond treden maar die wel het verschil maken. Koester ze. Want zonder hen wordt een goede band nooit een geweldige band. En een goed team ook niet.

Heb elkaar lief en ben heel lief voor elkaar.